ماه من، غصه چرا ؟

ماه من، غصه چرا ؟

 

آسمان را بنگر، که هنوز، بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر، به ما می‌خندد!

یا زمینی را که دلش، از سردی شب‌های خزان 

نه شکست و نه نگرفت!

بلکه از عاطفه لبریز شد و

نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار، دشتی از یاس سپید

زیر پاهامان ریخت،

تا بگوید که هنوز، پر امنیت احساس خداست!

ماه من!

دل به غم دادن و از یأس سخن‌ها گفتن

کار آن‌هایی نیست که خدا را دارند

ماه من!

غم و اندوه، اگر هم روزی، مثل باران بارید

یا دل شیشه‌ای‌ات، از لب پنجره عشق، زمین خورد و شکست

با نگاهت به خدا، چتر شادی وا کن

و بگو با دل خود، که خدا هست، خدا هست!

او همانی است که در تارترین لحظه شب، راه نورانی امید نشانم می‌داد

او همانی است که هر لحظه دلش می‌خواهد، همه زندگی‌ام،

غرق شادی باشد

ماه من!

غصه اگر هست، بگو تا باشد!

معنی خوشبختی،

بودن اندوه است…!

این همه غصه و غم، این همه شادی و شور

چه بخواهی و چه نه! میوه یک باغند

همه را با هم و با عشق بچین 

ولی از یاد مبر؛

پشت هر کوه بلند، سبزه‌زاری است پر از یاد خدا!

و در آن باز کسی می‌خواند؛

که خدا هست، خدا هست

و چرا غصه؟! چرا؟

 

  
نویسنده : بهزاد اشرافیانی ; ساعت ٤:٠٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٤ اردیبهشت ۱۳۸٩

کمی بیاندیشیم

ما امروزه خانه های بزرگتر اما خانواده های کوچکتر داریم؛ راحتی بیشتر اما زمان کمتر

مدارک تحصیلی بالاتر اما درک عمومی پایین تر؛ آگاهی بیشتر اما قدرت تشخیص کمتر داریم

متخصصان بیشتر اما مشکلات نیز بیشتر؛ داروهای بیشتر اما سلامتی کمتر

بدون ملاحظه ایام را می گذرانیم، خیلی کم می خندیم، خیلی تند رانندگی می کنیم، خیلی زود عصبانی می شویم، تا دیروقت بیدار می مانیم، خیلی خسته از خواب برمی خیزیم، خیلی کم مطالعه می کنیم، اغلب اوقات تلویزیون نگاه می کنیم و خیلی بندرت دعا می کنیم

زندگی ساختن را یاد گرفته ایم اما نه زندگی کردن را؛ تنها به زندگی سالهای عمر را افزوده ایم

و نه زندگی را به سالهای عمرمان

ما ساختمانهای بلندتر داریم اما طبع کوتاه تر، بزرگراه های پهن تر اما دیدگاه های باریکتر

بیشتر خرج می کنیم اما کمتر داریم، بیشتر می خریم اما کمتر لذت می بریم

ما تا ماه رفته و برگشته ایم اما قادر نیستیم برای ملاقات همسایه جدیدمان از یک سوی خیابان به آن سو برویم

فضا بیرون را فتح کرده ایم اما نه فضا درون را، ما اتم را شکافته ایم اما نه تعصب خود را

بیشتر می نویسیم اما کمتر یاد می گیریم، بیشتر برنامه می ریزیم اما کمتر به انجام می رسانیم

عجله کردن را آموخته ایم و نه صبر کردن، درآمدهای بالاتری داریم اما اصول اخلاقی پایین تر

کامپیوترهای بیشتری می سازیم تا اطلاعات بیشتری نگهداری کنیم، تا رونوشت های بیشتری تولید کنیم، اما ارتباطات کمتری داریم. ما کمیت بیشتر اما کیفیت کمتری داریم

فرصت بیشتر اما تفریح کمتر، تنوع غذای بیشتر اما تغذیه ناسالم تر؛ درآمد بیشتر اما طلاق بیشتر؛

منازل رویایی اما خانواده های از هم پاشیده

بدین دلیل است که پیشنهاد می کنم از امروز هیچ چیز را برای موقعیتهای خاص نگذاریم،

زیرا هر روز زندگی یک موقعیت خاص است

در جستجو دانش باشیم، بیشتر بخوانیم، در ایوان بنشینیم و منظره را تحسین کنیم

بدون آنکه توجهی به نیازهایمان داشته باشیم

زمان بیشتری را با خانواده و دوستانمان بگذرانیم، غذای مورد علاقه مان را بخوریم و جاهایی را که دوست داریم ببینیم

از جام کریستال خود استفاده کنیم، بهترین عطرتان را برای روز مبادا نگه نداریم

و هر لحظه که دوست داریم از آن استفاده کنیم

عباراتی مانند "یکی از این روزها" و "روزی" را از فرهنگ لغت خود خارج کنیم.

. بیایید نامه ای را که قصد داشتیم "یکی از این روزها" بنویسیم همین امروز بنویسیم

بیایید به خانواده و دوستانمان بگوییم که چقدر آنها را دوست داریم. هیچ چیزی را که می تواند به خنده و شادی ما می افزاید به تاُخیر نیندازیم

هر روز، هر ساعت و هر دقیقه خاص است و شما نمیدانید که شاید آن می تواند آخرین لحظه باشد فقط فکر کنید ... "یکی از این روزها" ممکن است دیگرشما نباشید

  
نویسنده : بهزاد اشرافیانی ; ساعت ٥:۳٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳۸٩

باید ها و نبایدهای سه گانه

سه چیز در زندگی پایدار نیستند
رویاها

موفقیت ها

شانس

 

سه چیز در زندگی قابل برگشت نیستند

زمان

گفتار

موقعیت


سه چیز در زندگی انسان را خراب می کنند

الکل

غرور

عصبانیت


سه چیز انسانها را می سازند

کار سخت

صمیمیت

تعهد

سه چیز در زندگی بسیار ارزشمند هستند

عشق

اعتماد به نفس

دوستان


سه چیز در زندگی که هرگز نباید از بین بروند

آرامش

امید

صداقت



انسان با غرور می تازد

با دروغ می بازد

و با عشق می میرد



خوشبختی زندگی ما بر سه اصل است

تجربه از دیروز

استفاده از امروز

امید به فردا

تباهی زندگی ما نیز بر سه اصل است

حسرت دیروز

اتلاف امروز

ترس از فردا


  
نویسنده : بهزاد اشرافیانی ; ساعت ٤:٢٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۸٩
تگ ها : قانون زندگی